سوداگری‌ست موزون میزان من گرفته

تو مرا به عشق مدیون می کنی

د.ن.

ایها العشاق آتش گشته چون استاره‌ایم

کتێبێکم لە سەر تۆ نووسراوم
رۆژانی زوو وام ئەزانی ئەمانه هەمووی چیرۆکن
بەڵام کاتێک که تۆم ناسی
زانیم چیرۆک تۆیت و کتێب تۆیت و هۆنراوه تۆی
زانیم که عەشق شادی ناسینی تۆیه
زانیم بۆچی هەر له سەرەتاوه تۆم ئەناسی و
هەرگیز نامۆ نەبووی لەلام
چوونکه کاتێک که خووا عەشقی بۆ دڵی من دابەش دەکرد
به ناوی تۆوه بۆی نووسیم
کاتێک که خووا دڵی بۆ من درووست دەکرد
تۆ بی پێکەنینەوە چاووت بڕیبووه دەستەکانی خووا
بۆیه هێشتاش که ناوت ئەبەم ئۆقره ئەگرم
دڵم وەک گەڵای دارێک به ئارامی له سەر ئاودا دائەنیشێت
گەر بزانی چەن دڵخۆشم به بوونت
ئاخ گەر بزانی
________________________________________________________

کتابی هستم که در مورد تو نوشته شدەام
پیشترها فکر می کردم نوشتەهای این کتاب قصە و داستان اند
اما هنگامی که تو را شناختم
فهمیدم که قصه تویی، کتاب تویی و شعر تویی
فهمیدم که عشق، شادی شناختن توست
فهمیدم که چرا از همان ابتدا تو را می شناختم
و هرگز غریبه نبودی برایم
چون وقتی که خدا سهم عشق قلب مرا می داد
به اسم تو آنرا نوشت برایم
وقتی که خدا برای من قلب می ساخت
 تو با لبخندی به دستهای خدا چشم دوخته بودی
برای همین هنوز هم وقتی اسمت را می برم آرام می گیرم
و دلم چون برگی به آرامی روی آب می نشیند
اگر بدانی چقدر دلخوشم به بودنت
آه اگر بدانی

دلنوشته

حافظ سرود مجلس ما ذكر خير تست

صوفی از پرتو مِی راز نهانی دانست		گوهر هرکس از این لعل توانی دانست
قدر مجموعه‌ی گل، مرغ سحر داند و بس		که نه هر کو ورقی خواند معانی دانست!
عرضه کردم دو جهان بر دل کارافتاده		بجز از عشق تو باقی، همه فانی دانست
آن شد اکنون که ز اَبنای عوامْ اندیشم		محتسب نیز در این عیشِ نهانی دانست
دلبرْ آسایش ما مصلحت وقت ندید		ور نه از جانب ما، دلْ نگرانی دانست
سنگ و گِل را کند از یمن نظر لعل و عقیق		هر که قدر نفس باد یَمانی دانست
ای که از دفتر عقل آیت عشق آموزی		ترسم این نکته به تحقیقْ ندانی دانست!
مِی بیاور که ننازد به گُلِ باغ جهان		هر که غارتگریِ بادِ خزانی دانست
حافظ این گوهر منظوم که از طبع انگیخت		ز اثر تربیت آصف ثانی دانست

این راه را نهایت صورت کجا توان بست

آخرین برگهای درخت در حال افتادن اند. بادی سوزناک به سردی هوا افزوده است.
می رفت، مقصدش انتهای خیابان بود، هرچند ساعت که طول بکشد، اما انگار زمان با او نمی آمد. ساعتها قدم زد. سه خانه بزرگ انتهای خیابان را به رخ می کشیدند. چه زود تمام شد این خیابان لعنتی!
وقت برگشتن  کفشهایش سنگین شده بود و قدمهایش کند و کندتر. انگار قلبش بود که پاهایش را به دنبالش می کشاند.تکەای از قلبش جا مانده بود آخر.
برف همه جا را پوشانده بود، آفتاب و برف اشکش را سرازیر کردە بودند. خندەدار است! چیزی که دوست داری اش به راحتی می گریاندت!
دوست داشت این خیابان انتهایی نداشت.  هیچگاه انگار نخواهد رسید، همیشه در حال بازگشتن است و یک نفر این را خوب می داند. اما نمی داند که روزی می آید که این خیابان هم انتهایی نداشته باشد.

دلنوشته

چند گامی بازگشتم

برف می‌بارید...
جای پاها تازه بود اما
برف می‌بارید
باز می‌گشتم
برف می‌بارید
جای پاها دیده می‌شد، لیک
برف می‌بارید
باز می‌گشتم
برف می‌بارید
جای پاها باز هم گویی
دیده می‌شد ‌لیک
برف می‌بارید
برف می‌بارید، می‌بارید، می‌بارید.

جای پاهای مرا هم برف پوشانده‌ست.

"کمال الدین اسماعیل"

دلم از چنگ غمت گشت چو چنگ

به من آزارِ تو فرمانِ عقبگرد ميده....

چو یقین شده ست دل را که تو جان جان جانی

دل چهارپارەام
از عروض چیزی نمی داند
غزل و مثنوی هم که هیچ
سرودنت تنها  در یک خط
یک دلنوشتەی بی وزن و قافیە
یا حتی در یک نانوشته مرا کافیست
شاعر تو بودن به تمام غزلهای دنیا و شاه بیتهایش می ارزد

دلنوشته

دل من بی تو خراب است ، تو هم می دانی

دلدارمن
 می داند که چقدر دوستش دارم
خوب می داند مانند مهتاب
در آسمان خیالم می درخشد
خندەهایش
چون قطرەهای آب آبشار
بر گونەهایم می نشیند
حرفهایش
چون آب چشمه گوارا و زلال
چون برگهای همین پاییز زیبا و رنگارنگ
بر دلم می نشیند
دلدار من
عشق بی مرزم را
خوب می شناسد و می داند
که اگر نباشد
واژەهایم از تشنگی خفه می شوند

                                         د.ن.

دڵدارەکەم

دڵدارەکەم
ئەزانێ چەندەم خۆش ئەوێت
باش ئەزانێ وەک مانگەشەو
لەناو ئاسمانی خەیاڵما ئەدرەوشێت
بزەکانی
وەک ورده شەپۆلی تا‌ڤگەیەک
لەسەر گۆنام دائەنیشێت
ووتەکانی
وەک ئاوی کانی فێنک و روون
وەک گەڵای ئەم پاییزه جووان و رەنگاوڕەنگه
له دڵم دا دائەنیشن
دڵدارەکەم
خۆشەویستیه بێ سنوورەکەم
باش ئەناسێت و ئەزانێت
کە ئەو نەبێت
ووشەکانم لە تینوویەتیدا ئەخنکێن

                                                             د.ن.

گرش به خواب ببینم که در کنار منست

گیسوی خوابم را که می بافی
کودکی مرا با خود می برد
کفشهایم را می کنم و
 تمام دشت را می دوم
چون ابر
تمام آسمان را پرواز میکنم
چون نسیم
سبکبال و بی قرار
شاد و سرمست
سرمست از تو
سرخوش از عشقی آرام و بی مرز

دلنوشته

سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

هر روز مي پرسي که : آيا دوستم داري ؟
من ، جاي پاسخ بر نگاهت خيره مي مانم
تو در نگاه من ، چه مي خواني ، نمي دانم
اما به جاي من ، تو پاسخ مي دهي : آري !
ما هر دو مي دانيم
چشم و زبان ، پنهان و پيدا ، رازگويانند
وآنها که دل به يکديگر دارند
حرف ضمير دوست را ناگفته مي دانند
ننوشته مي خوانند
من « دوست دارم» را
پيوسته ، در چشم تو مي خوانم
نا گفته ، مي دانم
من آنچه را احساس بايد کرد
يا از نگاه دوست بايد خواند
هرگز نمي پرسم
هرگز نمي پرسم که : آيا دوستم داري
قلب من و چشم تو مي گويد به من : آري

فريدون مشيري